Picture perfect mornings

The overcast sky kind of made me happy today despite the fact that I hate when it rains. It covered up for my waking up late and gave an impression that I was on time for the morning walk before sunrise, though on the contrary, unlike me, the sun had risen well on time but was shielded by the clouds. To take in the fresh air, I headed towards the back waters. The sunless sky and its reflection in the water portrayed a foggy atmosphere all together. Humming a tune to match the occasion, I continued walking when this beautiful Bougainvillea caught my sight. Just when I was trying to freeze it with perfection on my phone, a boat happened to pass by, completing my frame. I thank none but nature for blessing us with such beauty around that makes life on earth worthwhile. My musings were drenched in the sudden downpour that followed. But I have no complaints on rain this time. Why, it just added more beauty to life itself.

My tiny little night friends

I have those tiny neon flowers and butterflies stuck on my bedroom wall that I face when I sleep. Those glowing beauties turn out to be my last sight before I fall asleep. Both the flowers and the butterflies have smiling faces, as an attempt to fill my nights with happy dreams. Sometimes the smile transforms into naughty grins. Staring on to them longer, I find them impatient at times. I'm sure they are up to something. 
I guess as soon as I set sail to the dream land, they come alive. The butterflies exchange the stories of the places they have been with those they haven't seen. The flowers nod their tiny heads to the tales they overhear. And then, as if after the long wait of the day, the butterflies flutter hastily towards their beloved flowers. After a long nectar-sweet kiss, they make love in the silent bliss of the dark hours.
At the break of dawn, their souls bid goodbye, only to come back the next night. When the first rays of sunlight fill me with life, I open my eyes to find them lifeless and slowly camouflage into the white-washed wall. Anyone visiting my room in the broad daylight wouldn't even notice them. These days my tiny friends are not as happy as before. Maybe they are annoyed because lately, I've been staring at them for much longer into the night.

ഒരു മ്യാവൂ കഥ

കുറച്ച് നാളായി പൂച്ചയെ കാണാനില്ല. എന്റെ പൂച്ചയല്ല. ഇവിടുത്തെ യൂണിവേർസൽ പൂച്ചയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പേരിട്ടിട്ടില്ല. കണ്ണുള്ളപ്പോൾ കണ്ണിന്റെ വിലയറിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപോലെ, ഒറ്റക്കായപ്പോഴാണ് അവളുടെ കൂട്ട് എത്ര ആശ്വാസകരമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായത്. ഞാൻ പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ട്, എല്ലാം മനസ്സിലായി എന്ന ഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുന്നത് അവൾടെ ഒരടവാണ്. കാരണം വർത്താനം പറയുംബോ ഞാൻ അവൾടെ തല പതുക്കെ തലോടിക്കൊടുക്കും. അത് അവൾക്കു ഭയങ്കര ഇഷ്ട്ടാ.

പക്ഷെ ചിലപ്പോ സീരിയസ്സായി എന്തോ ആലോചിക്കുന്ന പോലെ ഏതോ ഒരു അജ്ഞാത ബിന്ദുവിലേക്ക് ദൃഷ്ട്ടിയും ഉറപ്പിച്ച് ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ അവളിരിക്കും. പിന്നെ തട്ടിയാലും മുട്ടിയാലും ഒന്നും ഒരനക്കവുമില്ല. അപ്പൊ അവളെ അവളുടെ പാട്ടിന് വിടുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും. തെറ്റുപറയാനാവില്ല, കാരണം മിക്കപോഴും ഞാനും അങ്ങനെയാണ്. എന്തെങ്കിലും ആലോചിച്ച്, നോക്കുന്നതൊന്നും കാണാതെ, കാണാത്തതെന്തോ നോക്കി പരിസരം മറന്ന് മറ്റൊരുലോകത്തേക്കൊരു യാത്ര പോകും. ഞാൻ സ്വപ്നം കാണുകയാണെന്നാണ് കൂട്ടുകാർ പറയാറ്. അങ്ങനെയാണ് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോ 'ഡ്രീം ഗേൾ' എന്ന പേര് വീണത്‌.

പറഞ്ഞുവന്നത് നമ്മുടെ ഡ്രീം ക്യാറ്റിനെ പറ്റിയാണല്ലോ... മറ്റു ചിലപ്പോൾ അവൾ തനി പൂച്ച-സ്വഭാവം പുറത്തെടുക്കും. ഒരു മൈന്റും ഉണ്ടാവില്ല. തൊട്ടുതീണ്ടായ്കയുള്ള ഒരു അന്ദർജനത്തെ പോലെ ഗമയിലങ്ങനെ നടക്കും. വിളിച്ചാലൊന്നും തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലുമില്ല. എത്ര കിന്നരിച്ചിട്ടും പുന്നാരിച്ചിട്ടും ഇവളെന്താ ഇങ്ങനെ എന്നോർത്ത് സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഒക്കെ വരും അപ്പൊ. പക്ഷെ സ്നേഹംകൊണ്ട് അതൊക്കെ മറന്നുകളയാറാണ് പതിവ്.

പെട്ടി നിറയെ മീനുമായി എട്ടരക്ക് സൈക്കിളും ചവുട്ടി വരുന്ന ബാബു അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുംബോഴേ അറിയാം അവളും ഒപ്പം ഉണ്ടെന്ന്. എനിക്ക് അവളോടുള്ള ഇഷ്ട്ടം അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ഞങ്ങടെ വീടിന്റെ മുൻപിലെത്തുമ്ബൊ അങ്കിൾ അവൾക്കെന്നും ഓരോ മീൻ ഇട്ടു കൊടുക്കും. അത് കിട്ടുന്നവരെ മീൻ വാങ്ങുന്ന എന്റെ കാലിൽ തൊട്ടുരുമ്മി അവൾ വട്ടം ചുറ്റി നടക്കും. അവൾ മീൻ തിന്നു തീരുമ്പോഴേക്കും അങ്കിൾ സ്ഥലം വിട്ടിട്ടുണ്ടാകും. കുറച്ച് ദിവസം അങ്കിളിനെ കണ്ടില്ല. പിന്നീട് മീൻകാരൻ ബഷീറിക്ക പറഞ്ഞാണ് അറിഞ്ഞത് വാർദ്ധക്ക്യസഹജമായ രോഗങ്ങൾ കാരണം ബാബു അങ്കിളിന് ഇനി മുതൽ മീൻ വിൽക്കാൻ വരാൻ പറ്റില്ല്യാന്ന്. അപ്പോൾ മുതൽ അവളും വീട്ടിലേക്കുള്ള വരവ് നിരത്തി.

എന്തുപറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും അവൾക്ക് എന്ന എന്റെ ഉത്കണ്ഠക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളെ അലിയിക്കയുടെ പാൽക്കടയുടെ വരാന്തയിൽ കണ്ടു. അവിടേന്ന് എന്തോ കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അകത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ അടുത്തൊക്കെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്ന് നോക്കി. അവൾ അറിഞ്ഞ ഭാവമില്ല. അവളുടെ ഭാഷയിൽ 'മ്യാവൂ' എന്നൊന്ന് പറഞ്ഞുനോക്കി. നോ രക്ഷ. പതിയെ തലയിൽ ഒന്ന് തോണ്ടി നോക്കി. അപ്പൊ അവൾ തല ചെരിച്ച് 'എക്സ്ക്യൂസ് മീ, ഡൂ ഐ നോ യൂ?' എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് നോക്കി. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്തല്ലോ എന്ന് സമാധാനിച്ച് അവളുടെ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് വകവെക്കാതെ ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ഭാവിച്ചു. പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സിൽ വിരിഞ്ഞ സന്തോഷപ്പൂക്കളെ പിച്ചിചീന്തിക്കൊണ്ട്, ഈ ഭൂലോകത്തുള്ള ആരെയൊക്കെ അറിയാമെങ്കിലും എന്നെ മാത്രം അറിയില്ല എന്ന ഭാവത്തോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞുകളഞ്ഞു. ഇനി എപ്പോഴെങ്കിലും വീട്ടിലേക്കു കരഞ്ഞോണ്ട് വരട്ടെ. അപ്പൊ ഈ അഹങ്കാരത്തിനുള്ള മറുപടിയൊക്കെ കൊടുത്തോളാം എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുമന്ന മുഖവും, സങ്കടംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും, അപമാനഭാരംകൊണ്ട് കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുമായി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ഒരു കാര്യമോർത്തു ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. മീനല്ലാതെ ഒന്നും ഇറങ്ങാത്ത ഇവൾ ശുദ്ധ വെജിറ്റേറിയൻ ആയോ?

ഏതായാലും, അന്ന് മുതൽ അവളെ കാണാനില്ല. മിസ്സിംഗ്‌ ആയിട്ട് ഇപ്പൊ ഒരു രണ്ടാഴ്ചയോളം ആയി. കണ്ടുകിട്ടുന്നവർ ഒന്ന് അവളെ ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ച് പറഞ്ഞയക്കണേ. പിണക്കമൊക്കെ മാറ്റി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറയണം. പരിഭവങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞ് തീർക്കാമെന്ന് പറയണം. ദേഷ്യമൊക്കെ മറന്ന് തിരിച്ചു വരാൻ പറയണം. ഡീറ്റെയിൽസ് താഴെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഫോട്ടോയും അപ്പ്ലോഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ടിയാളാണ് ഈ പറഞ്ഞ പൂച്ച.

പൂച്ചയുടെ ഡീറ്റെയിൽസ്:

നിറം : വെള്ളയിൽ കറുപ്പും, തവിട്ടും നിറങ്ങളിലുള്ള മറുകുകൾ

ജെന്റർ : ഫീമെയിൽ

ഭാഷ : മ്യാവൂ എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രമേ കേട്ടിട്ടുള്ളൂ

ഇഷ്ട്ട ഭക്ഷണം : പച്ചമീൻ. എസ്പെഷ്യലി ചാള

ഭർത്താവ് : ക്രൂര മുഖവും, ചാര നിറവുമുള്ള ഒരു കണ്ടൻ (അവനും ഇപ്പൊ അന്വേഷിച്ച് നടക്കാവും)

കുട്ടികൾ : അവിഹിതത്തിൽ ഉണ്ടായതുൾപ്പടെ ഒരു ഇരുപതെണ്ണം (കൂടുതൽ ഉണ്ടോന്ന് അറിയില്ല)

ഹോബി : ആളുകളുടെ കാലിൽ തൊട്ടുരുമ്മൽ

സഹൃദരായ ഏവരും എന്നെ സഹായിക്കണം. പ്ലീസ്. നന്ദി.

The Taxi Tale

Thanks to the private bus strike, had to take Uber today for a client meet. I am not being sarcastic here. I mean it. Really grateful. Why? Tell you why.

I was going for the client meet on behalf of another agency and was only half minded in going. I was pretty confident that I wouldn't have to go, because, one, the strike, two, my car was given for service, three and the most important of all, Uber drivers refuse to come as soon as we tell them that the pick up point is Wellington Island. So I thought I'd use this as an excuse to escape. But today, unfortunately (fortunately later), the guy agrees to come. Shit!! Trapped. Have to go now. The driver reaches in 5 mins and I still look like I'm just out of bed. Bathing, skipped. Perfume'll do for the time being. Compact and lipstick?? can't avoid. Hair is a mess. Well, just grab it all and tie up somehow. Phew!! Done finally.

Oops! my bag. What all do I take? Money? 300 rupees, the only money I'm left with. Check. ATM card? Empty ATM. Never mind. Check. Pen? Why, ofcourse I'm THE copy writer. So, check. ID? To prove I'm not a terrorist, just in case. Check. Pepper spray? You never know. Check. Done!!

Oh I had missed a call from the cab driver in the hustle. Obviously that's why it's called a missed call. I call him back. He asks for the way and I have to muster all my patience to make him understand where to come. This Island is a Labyrinth I tell you. You get lost and can't find your way out unless you know the place well.
Five minutes and four calls later, I find myself seated in the cab. 'Doesn't even know places and calls himself a driver.' I thought as I looked at him with disgust. Oh, he is pretty old. So doesn't come under the 'guy' category. 65 maybe, I tried to guess his age.

''So do you live here ma'am?'' 2 minutes into the journey, maybe to ward off the uncomfortable silence, he asked me in a good, MTI-free English. 'Might have worked as a guide to foreigners in Fort Cochin'. I thought to my self. "Yes, my mother is an Engineer with Cochin Port Trust. So we stay in the quarters". Stressing the word Engineer (of the old times) I did not try to hide my arrogance.

"That's nice to know. I am myself a retired FACT chief engineer". Dumbstruck at the revelation, I heard myself utter in amazement, "Oh!! That's indeed great sir!" Sir?? A moment ago I was thinking of him as a helpless old man who, at this age had to work to earn bread for his family. Well, he deserves the title.

After what seemed like a pleasant exchange of pleasantries, I asked him, "So which part of Cochin are you from?"

"Well, I am basically from Trivandrum. Came to Cochin as my posting was here. And now, my children are settled in this city, so we've bought an apartment in Palarivattom.

"I see. What do the children do?"

"I have three kids. A daughter and two sons. All of them married. My sons run their own businesses. My son in law is the High Court Judge"

'What the???' For a moment I thought I had slept off and was dreaming. I gulped hard in an attempt to digest what he just said. "That's awesome" I managed to say. Whispered rather, to which he laughed in an all-knowing manner.

"What did you study dear?" He asked me.

"Sir, I did my B.Sc. in Amrita and then did my M.Sc. from Garden City College, Bangalore" By now I was the most polite person you'd ever meet on earth.

"That's in K R Puram right? Old Madras Road?"

"Yes... How do you know"? I made my astonishment evident.

"I have a plot there. My wife was born and brought up in Bangalore. Infact the very first house in Indira Nagar belongs to my father in law."

"Oh wow!!" God! Enough of surprises for the day. What more do you have in store for me??

"So what do you do now?" he asked after a few minutes of silence (this time, I wasn't even aware of the silence), jolting me from the train of random thoughts. "Uh... well, basically I'm into media, videography, editing and stuff... as of now, I work as a freelance copy writer."

"Good. I have produced two serials". The names of two of the most popular soaps in two of the most popular Malayalam channels followed. I don't know how long I must have sat there like a statue with my mouth open, for the next thing I remember is him saying,"...well, no reply?? Hello??"

"Pardon me sir? What was it again?"

"Do you watch serials?"

"Oh!! well, no sir. I actually don't watch T.V much." I found my heart racing in excitement of some sort. "Why Uber cab then sir?" I couldn't help but ask.

"What do I tell you my child? Life after retirement was so boring. I missed interacting with people. And to me, this was the best idea. I meet a lot of people from different classes, age groups and profession during these rides. When I get a cab request, I never ask for the destination, for me, it's the journey that matters. I don't drive to make money, but to make relationships, conversations and experiences." He looked at me in the rear view mirror and smiled, as I quickly averted my gaze, avoiding eye contact, blinking some stupid tears off, pretending not to have looked at him.

Journeys have always presented me with surprises, this one being one of the best. I hope for more such journeys and more such happy surprises.

When it rained in my heart

കൊച്ചിക്കാർ മഴയെ മറന്നുതുടങ്ങി എന്ന് ഒർമ്മിപ്പിക്കുവാനായി ഇന്നലെ രാത്രി അപ്രതീക്ഷിതമായി മഴ പെയ്തു. കയ്യിലെ നോവൽ മാറ്റിവെച്ച് ജനൽ തുറന്ന് നോക്കി ഞാൻ സംശയം തീർത്തു, കേട്ട ആരവം മഴയുടേത് തന്നെയെന്ന്. മഴയെ പ്രണയിക്കാത്ത അപൂർവം ചിലരിൽ പെടും ഞാനും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വേഗം ജനലടച്ച്‌ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പേജിന്റെ അറ്റം മടക്കി വെച്ച് ലൈറ്റ് അണച്ച് പുതപ്പിനടിയിൽ ഒളിച്ചു. ഉറക്കം വന്നില്ല. അങ്കണവാടി മുതൽ ബംഗളുരുവിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ദിവസങ്ങൾ വരെയുള്ള, പിന്നിട്ട ഏതൊക്കെയോ മഴക്കാലങ്ങൾ മനസ്സിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. അസ്വസ്ഥതകളെ മൂടി പുതപ്പിച്ച്‌ കിടത്താൻ ശ്രമിച്ച് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന പരിസരത്തിനും ഒർമ്മമഴയിൽ വിറങ്ങലിച്ച് കിടക്കുന്ന മനസ്സിനും ഒരേ ഛായ. സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥികളായി ചിന്തകളിൽ കയറി നിരങ്ങുന്നു. സൂര്യൻ അവധി പറഞ്ഞെങ്കിലും വിഷാദത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോൾ കണ്ണിൽ നിന്നും മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്താണ് ഞാനും മഴയും ഇങ്ങനെ? മഴ സമ്മാനിക്കുന്ന ഏത് ഓർമ്മയാണ് മനസ്സിൽ പുതിയൊരു പെരുമഴക്കുള്ള കോൾ സൃഷ്ട്ടിക്കുന്നത്? അറിയില്ല...

True Love

He doesn't mind that her beauty has withered or her beguiling fragrance will no more entice him. It doesn't bother him that he can't ever savour her love nectar anymore. All he hopes for is to be loved by her again. Expecting to perfuse life into his love, he comes and kisses her everyday, unaware that all throughout his life from now, she'll just remain the stump of a dried flower. If not this, then what is true love?

മീനു

"അമ്മേ ഞാൻ പുറത്ത്ണ്ട്ട്ടാ. മാലൂന്റെ കൂടെ കളിക്ക്യാ"
അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ നിന്നും മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല.
"അമ്മേ ഞാൻ ഇവടിണ്ട്. മുറ്റത്ത്‌." മീനു ശബ്ദം ഒന്ന് കൂടി ഉയർത്തി.
"മ്" പടിഞ്ഞാപ്പുറത്ത് തുണിയലക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ അമ്മ കുറച്ച് പതുക്കെയാണ് മൂളിയത്. 
"അമ്മേ കേട്ടാ? ഞാൻ മുറ്റത്ത്ണ്ട്." അമ്മ കേട്ടുവെന്ന് ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പു വരുത്താനായി മീനു ശ്രമിച്ചു.
"ശെരി... ഞാൻ കേട്ടൂ" അമ്മയും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അൽപ്പം ശബ്ദം ഉയർത്തി തന്നെ പറഞ്ഞു.
"അമ്മേ... ഞാൻ വേറെങ്ക്ടും പൂവില്യ. ഇവടെതന്നെ ഇണ്ട്ട്ടാ" വീണ്ടും മീനു.
ഈ ക്ടാവിനെന്താ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചോ? എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും വരാന്തയിലിരുന്ന ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു. എന്തിനാ ഇവ്ളിങ്ങനെ പതിനായിരം പ്രാശ്യം വിളിച്ച് പറയണേ?
തൃശ്ശൂർ ഭാഷ ഇപ്പൊ ഒരു ട്രെൻഡ് ആയതുകൊണ്ടല്ല, ഈ കഥയുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും എല്ലാം ഉത്ഭവം തൃശൂര് നിന്നും തന്നെയാണ്. ജനിച്ച നാടായതുകൊണ്ട് എപ്പോ തൃശൂര് പോയാലും ഞാൻ എല്ലാവരോടും തൃശൂർ ഭാഷയിലേ സംസാരിക്കൂ. ചിന്തിക്കുന്നതും അങ്ങനെ തന്നെ. അത് വളരെ യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിച്ച് പോകുന്ന ഒന്നാണ്. 
"ഞാൻ കേട്ടൂന്ന് പറഞ്ഞില്യേ മീനൂ" അമ്മേടെ ശബ്ദത്തിൽ അൽപ്പം ദേഷ്യം കലർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം.
പിന്നെ മീനു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മാലുവിന്റെ കൂടെ കളിക്കാനായി ഓടാൻ തുടങ്ങുംബോഴാണ് ഞാൻ കാര്യമായിട്ടവളെ നോക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
എന്റെ ആത്മഗതം കേട്ടിട്ടെന്നോണം ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിട്ട് ആ നാലാം ക്ലാസ്സുകാരി പറഞ്ഞു, "ഞാൻ എന്തിനാ അമ്മോട് ഇത്രക്കും പ്രാശ്യം പറഞ്ഞേന്നറിയോ ചേച്ചീ?"
"ഇല്ല്യാ. എന്തിനാ?" ഞാൻ കൌതുകം മറച്ചുവെച്ചില്ല. 
"അതേ, ഞാംബണ്ട് രണ്ടാങ്ക്ലാസിലായിര്ന്നപ്പ്ലേ ഒരൂസം കുഞ്ഞമ്മൂന്റെ വീട്ടിൽക്കി കളിക്കാംബോയിണ്ടാർന്നൂട്ടാ. അവടക്കി പൂവാന്ന് അമ്മോട് പറഞ്ഞ്ണ്ടാരുന്നു. കൊറച്ചൈഞ്ഞപ്പോ ഞങ്ങളെല്ലാരുങ്കൂടി അവടന്ന് തുംബി ചേച്ചീടെ വീട്ടിൽക്കി പോയീ..."
അവളുടെ ഗൌരവം നിറഞ്ഞ വർത്തമാനം എനിക്ക് എപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടമാണ്. പലപ്പോഴും ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയിലാണ് അത് അവസാനിക്കുക. അതും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാൻ അവളുടെ അതേ ഗൌരവത്തിൽ തലയാട്ടി.
മീനു തുടർന്നു, "...പഷേ ഞാൻ അമ്മോട് അങ്ക്ട് പോണ കാര്യം പറയാൻ മറന്നു. ഇര്ട്ടായപ്പോ അമ്മ്യാണങ്ങെ എന്നെ വിളിയോട് വിളി. പഷേ ഞാന്ദൂര്യല്ലേ. അത് കാർണം കേട്ടില്ല്യാ. തിരിച്ച് വന്നപ്ലക്കും അമ്മ വടിം പിടിച്ച് നിക്ക്ണ്. എവട്യാർന്നുടീന്ന് എന്നോട് ചോയ്ച്ചു. തുംബിചേച്ചീടെ വീട്ടില്ന്ന് പറയുംബ്ലെക്കും 'അങ്ക്ട് പൂവുംന്നാ എന്നോട് പറഞ്ഞേ' ന്നും ചോയിച്ച് എന്നെ തല്ലാൻ തൊടങ്ങി. അന്നിനിക്കി കൊറേ അടികിട്ടി. മേലൊക്കെ ചൂരലിന്റെ ചോന്ന വര വന്നു. അന്ന് മൊതല് ഞാൻ എങ്ക്ട് പോംബളും എപ്പ്ലും കൊറേ പ്രാശം പറഞ്ഞ്ട്ടാ പോള്ളോ." ഇതും പറഞ്ഞ് അവളുടെ ട്രേഡ്മാർക്കായ ഓട്ടോറിക്ഷാച്ചിരിയും ചിരിച്ച് മാലുവിന്റെ കൂടെ കളിക്കാൻ അവളോടിപ്പോയി.
എനിക്കെന്തോ അപ്പൊ ചിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ കുഞ്ഞു ശരീരത്തിൽ അടിവീണ പാടുകളും, കരഞ്ഞു ചുവന്ന് തുടുത്ത ആ കുഞ്ഞുമാലാഖയുടെ മുഖവും, അന്ന് മുതൽ ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിനേറ്റ പേടിയും ഒരു നീറ്റലായി എന്റെ ഹൃദയത്തിലും, ഒരു നീർക്കണമായി എന്റെ കണ്ണുകളിലും നിറഞ്ഞുനിന്നു...   

P.S: This fictional piece is based on a true character. 

Conflicts

I am not an atheist. I am not a believer either. Whether God exists or not is a conflicting question in my mind. It is a result of thousand other questions arising in my mind time and again. The complicated existence of life, the sophisticated diversity of species and every tiniest detail of the entire universe are all wonders to me. Why are we humans so intelligent both intellectually and emotionally? I strongly believe in the theory of evolution.We have evolved so much to be what we are today. May be we are still in the process of evolution. My question is, why did only monkeys as a species evolve to become humans? Why aren’t the other animals and birds evolving enough to be something equivalent to humans? But for a creator, how would it have all been possible?Science alone is no answer to everything. So there is indeed some power that is designing it all. Or may be this is all just how it is meant to be.

I honestly don’t like the term God. Coined by someone, it’s just a term used to refer to the supreme power. One thing I know for sure is,whether God exists or not, whether God created us or not, his/her/its duty is not sitting up there and watching over us to see if we are right or wrong. We have our own power of decision and above all, our conscience. Our deeds decide for us. I believe in energy. And to me, this energy is God. The best forms of energy according to me are our thoughts and emotions. And to me, emotions are forms of thoughts. We love someone because we think we love someone. Same is the case with hatred, or for any forms of emotion for that matter. In that case, love, hatred, sadness, affection, respect, fear, are all our thoughts.This implies, these are all forms of energy. You think good of a person, and that thought emits positive energy, and vice versa.

Another thing I believe in is, what goes around, comes around. In other words, Newton’s third law on motion, every action has an equal and opposite reaction, applied to non-physical actions. Some call it Karma. So according to my theory, you hurt someone and if that causes hatred or sadness in that person, he or she emits a negative energy for you, which is definitely going to get back to you in an equal amount of pain or plight. And this should be the factor inducing fear in us regarding making decisions if something is right or wrong. Not something we humans created by the name of God should become the deciding factor. Well, everyone may not agree to me. Especially the thoughts of those who are strong believers will definitely conflict with my thoughts.

Believing or not believing is our individual choices. If you are a believer and think that God created us, then you should also know thatGod is someone who would never want you to fight over him. God would never want you to be doing wrong. And if you are a non- believer, you still got to respect and be good to your fellow beings. Because there is indeed something called conscience. We don’t die and go to hell or heaven. We don’t get reborn either. The result of whatever we do pays off in this one single life we have. So let us be good and do good. And the best done is done with no expectations.

Sea change...

It was almost sunset and they had been there for about half an hour now. The beach that remained deserted throughout the day, as usual had attracted presence of life with its beautiful shades of red during the dusk. Apart from them there were a handful of families with kids running around chasing the waves, their parents frantically following and a few couples, who thought sunset was the most romantic thing on earth, just as how it was for him and her. The sea was peaceful with its roars ebbed away to calm sighs. At a distance there were a few fishermen retiring to huts with the day’s catch after securing their boats safely on to the stumps dug deep into the black beach sand. There were no traces of seagulls or crows as they had more sense and value for time than humans, supposedly the most intellectual beings on earth.

The sea was always significant to them. His dreams, so vividly detailed had painted the beauty of the sea, beach and their love on the canvas of her mind a number of times before they had even met each other.During their intense moments over the phone, his words were often silenced by the laughter of the waves that he beautifully described to her. It was as if the sea wanted to scream out of happiness every time they kissed, and every time they made love.

She secretly wished that her first date with him would be to a beach. When her dream turned real, she spent every moment thanking him in silence for being in her life. The date though was nothing like how they had dreamt it together, but that would take time, she knew then.

Today however, her thoughts were not on the sea, although she kept staring at it. She was rooted to the concrete pavement below which there were boulders arranged as if to remind the sea to not cross its limits. He stood a few feet behind her, leaning on her car with his hands folded across his chest. He was patiently waiting, gaze fixed on her silhouette, expecting her to speak. But with no signs of progress from her end, he decided to break the vast sea of silence between them.

“Are we here for the sunset?”
“Huh?”, She shuddered with a jolt and turned quickly to look at him.
“I thought you wanted to talk to me regarding something very important. But it seems like we came here to see the sun off”
“It is beautiful, isn’t it?” She looked past him into the void, trying to avoid his eyes.
“Yes, sunset is one the two most beautiful wonders nature has to offer, the other being undoubtedly me” He mockingly pointed towards himself with both the thumbs, flashing that beautiful smile of his beneath the long twisted moustache. Though he was kidding, if you asked her, she wouldn’t agree more. He or rather his enchanting smile was the most beautiful thing on earth according to her. Even the sunset failed to exhilarate her as much as his smile did.
“Well, I was talking about what we have between us”. And she meant it from the depths of her heart. The unnamed feeling that kept flaring amid them in all beautiful colours of emotions was something, which she had never experienced before in the 26years of her life.
“Of course sweetheart. You know it is! But why that question now? Is everything alright?”
“I know you love me. And I deeply love you back. But can a relationship thrive on love alone?” It was getting darker and she felt as if the darkness was seeping into her making her insides feel heavier with the gravity of the dark thoughts that were weighing her down for the past few days.
“Can you please make yourself clear? I really wouldn’t like to play hide and seek with words at this point of time” He was clearly getting restless.
“We are crazy, we are depressed, we love deeply… but… but in entirely different ways. Our love and desire for each other is so strong that it make me feel like we are one soul in two bodies, yet our differences make me feel like we are poles apart. There have been times when I am extremely hurt or filled with rage, but pretend to be absolutely fine and that there was nothing wrong. There have been times when I present you with understanding smiles whenI find you pissed off, and try to stay away from you to make you comfortable and fiercely break down once you are out of my sight. And there are times...”
“Why are you even with me if you have so many complaints?”
“Honey… I am not complaining. It’s my fault that I pretend.It’s my fault that I’m not being my self with you. But I am scared. If I be myself with you, I am afraid we wouldn’t survive even a moment together. “
“So what’s the point of this confession now? What is it that you want me to do? Please tell me, I’ll do what you ask me to. I’ll go away from your life if that’ll keep you happy. And let’s please fuck off from this shitty place. I’m getting a fucking headache.”
“Baby, please don’t get angry. This is something we really need to think about carefully and take a decision at some point or the other.The sooner, the better. I have come to realize that by pretending to be something I am not, we are not going to go any further. Things will only get worse. And if I don’t tell you this at least now, going ahead would only hurt us more. Remember what you told me once? … that ‘do not accept anything if you cant go with it till the end’… Baby, I don’t think I can go with it till the end, neither can you…”
“You please decide for yourself, don’t tell me if I can or cannot go with till the end. Anyways, I want to go home now. If you wish to spend more time here, please carry on. I’ll take an auto.”
“Baby I’m sorry. Please don’t be angry with me. I just wanted to…”
“Whatever… are you coming or shall I leave?
“I’m coming. I’ll drop you” She knew anything more she would utter would only drown in the sea not to be heard again. But she was well aware that the damage has already been caused. Enough damage to induce a change in things. A sea change.

Just sharing my thought on it...

To those who believe in God:
There is only one God. He/She is not Krishna Alla or Christ. He/She is just God. We don't know his/her name, species, looks, colour, gender or anything. We have not seen him/her. We just believe. God did not write Bible, Gita or Quran. Those are the interpretation of normal human beings who just thought spiritually and philosophically higher than others. God gave everyone the power to think and do. So following other people’s ideology without using our own thinking power gifted by God is the biggest foolishness. God has also given us the power to reason and conscience to discern between right and wrong. Above all, God made only humans, he/she did not make religions. We humans did it and today we are fighting over religions, defending ourselves behind the shield called God.

To those who do not believe in God:
You people rock!! Enjoy life to the core. Because you are free spirits <3 :)

Untitled

Dark are the days, darker the nights
I feel so alone, deep deep inside
Long gone my smiles, strayed are my dreams
I chase them no more, for I know they’d hide
Locked in my room, I taste and smell tears
Stabbing me within, are the good times I miss
Tomorrow unknown, yet this moment is pain
And I try to find peace in my loneliness

The Lucky Red Seeds

I had absolutely no idea they were called that. I have always known them as simple as 'Manjaadikkuru'. There are indeed many stories behind those tiny bright red seeds bringing you luck as I was told as a kid and there was one which I blindly believed even after I grew out of Fairy tales and Aesop stories. Since the time I was a kid, I had this ardent fascination towards these seeds that made me collect them. One of my favourite pastimes was to play 'even or odd' with my friends using the lucky red seeds.

One evening I was back home from playing and had my treasured bottle of seeds securely held tight in my hands.
"What have you got there?" Asked my cousin who had come to give her job interview in our city from my hometown and was staying with us for the night.
"Chechi, it's Manjaadikkuru" I was a little hesitant, fearing that she would ask for some. Some people as I have heard, open it and eat the yellowish gram inside it. I have tried that once too, but did not like it much. To me they were better as they were. Red and beautiful, meant to be played with. Meant to be adored.
"Oh, so you have already started collecting them to get married to your Prince charming eh?" She startled me with her question followed by a giggle and I looked at her confused and wide eyed.
"What do you mean?" It was utterly a new information for the seventh grader in me.
"Don't you know that?" She continued, "you collect 1001 of these and you get to marry the person you love."
"Really??" I blushed at that young an age for no reason.
"Yes really! Don't you trust me? Try it out for yourself" She was all smiles when she said which made me wonder if she was trying to make a fool out of me. But no, she would never do that. I was always fond of her and it was the other way round as well.

 I found myself restless and sleepless that night. I sneaked from my bed and tiptoed into the front room. It was past my bed time, yet the elders were only having their dinner. Fetching my bottle from the cupboard, I headed back towards my room. Under the blanket, with the help of a tiny flash light, I counted my seeds. there were 344. What?? Only 344? There was a long time before I could even dream about marrying the person I loved, though at that point innocence overruled any such grown-up emotions. I had to collect 657 seeds more to make it 1001. Damn!! That's a huge number. No, there might definitely have been some mistake in the counting that I did. I would count them again the next morning. Consoling my self, I slid the bottle underneath my bed.

Needless to say, counting over and over did not make 344 any closer to 1001. It remained 344. Since then I started my sincere endeavour to collect my little red seeds. I even stopped playing with it, lest I should lose any of them. They were more precious than anything else. Later that year, I spotted red dots as bright as those seeds on my white uniform skirt. It was also since then that my hormones started acting weird. I fell in love or rather infatuation for the first time ever in life. I was pretty sure that he was the one. Henceforth every lucky red seed that I collected was dedicated to him, to us... until the time we broke up after... two months!

After the heartbreak that lasted for 3-4 days, I started collecting the seeds again. It took me almost a year and a half more to finally count the seeds to 1001. My pride and joy knew no bounds. I was thrilled beyond limits over my successful triumph. The very next day I fell in love with one of the cutest looking guys in my locality of those times. I took it as a sign and was sure that he was the one for me, and it was for him that God made me waiting this long to complete my 1001 seeds assortment. I kept my treasure safe in the unreachable depths of the attic cupboard and nurtured the dreams of marrying my love in the unfathomable depths of my heart.

So many years and heartbreaks later, aged 26, when I sit reminiscing the stupidity and belief that made me collect 1001 Lucky Red Seeds in the hope of marrying my love, I am really taken aback by how time revolves to change us into completely different people.
Today, when I am finally at or beyond an age when I am supposed to get married, I hate it to the core. I have been in love, loved it, hated it, gotten hurt, had heartaches, gave and took pain, saw people, their different faces and phases. It has all developed in me, this bitter aversion towards marriage. The only good thing that makes me smile at those pretty little red seeds today is the innocence of my mind as a child, which is again, something I lost in the course of time...

P.S: This was written before I finally got married :)